Van Oinville naar St. Prets 85 km.

Na wat foto's van elkaar te hebben gamaakt hebben we afscheid genomen van Kiny en Henk. Het was een koud vochtig nachtje in de tent en de tent stond wat scheef dus we zakte steeds naar beneden. Maar geen gezeur, het was gratis en we zijn pelgrims. Eenmaal op de fiets is het weer genieten van de omgeving, de groetende, zwaaiende mensen, de leuke reacties, dat blijft echt super. En zus, mijn Frans wordt met de dag wat beter. Het zijn maar woordjes maar ik kan me steeds beter verstaanbaar maken en uitleggen wat ik bedoel. Haha nog leuk ook. 

Onderweg komen we toch weer op het pad van Kiny en Henk, Henk was weer de fiets van Kiny naar boven aan het brengen en Kiny liep de klim. Eenmaal boven hebben we even met elkaar meegefietst en dat was maar goed ook, Henk reed voorop en ging alvast de rotonde over. Wij fietste achter Kiny en zagen haar echt bijna vertraagd omvallen op de rotonde. Arm kapot en natuurlijk vreselijk geschrokken. Zij vertelde dat ze al vaker was gevallen. Francien achter Henk aan om hem terug te roepen en ik haar arm verbonden. Nadat iedereen van de schrik was bijgekomen zijn we weer ons eigen pad gegaan. Maar...... niet voor lang, even later kwam Henk ons te voet tegemoet en was Kiny nergens te bekennen. Oh jee, wat was er nu weer aan de hand. Wij de fiets aan de kant gezet en Henk tegemoet gelopen. Bleek Kiny rechtdoor gefietst te zijn en Henk was volgens de route, rechts af geslagen. Henk de fiets van Kiny meegenomen en ik samen met Kiny terug gelopen naar waar we onze fietsen hadden staan. Kiny wilde toch even een onderonsje met mij omdat ze het idee had dat ik ook wel spiritueel was. Ze vroeg zich af het vallen en het verkeerd rijden niet een teken was om terug naar Nederland te  gaan. Zij kwamen tenslotte vanuit Groningen gefietst en hadden er dus al 1000 km opzitten. Ik heb geadviseerd om eerst maar eens een paar dagen rust te nemen en dan samen een beslissing te nemen. Later bleek dat Francien tijdens een onderonsje met Henk hetzelfde had gezegd tegen hem.Even later kwamen we een supermarkt tegen en hebben we samen boodschappen gedaan waarna zij met z'n tweetjes gingen zitten eten op de parkeerplaats van de supermarkt. Wij hebben afscheid van hen genomen, ze hadden tenslotte genoeg om samen over te hebben, en hebben hen heel succes en sterkte gewenst. Later in de middag werd het tijd voor ons om een slaapplek te gaan zoeken. Eigenlijk is dat het enige waar je je druk om hoeft te maken en verder niets. Alleen maar heerlijk fietsen, genieten van de omgeving en je gedachten laten gaan. We fietsen bijna de hele tijd achter elkaar, er hoeft niet de hele tijd met elkaar gesproken te worden. Heerlijk en lieve dochters van ons, de moeders letten wel op elkaar!! 

Deze avond was het 21.30 uur voordat we een slaapplek hadden gevonden en dat was voor het eerst dat ik er even stress van kreeg. We hadden al op verschillende adressen navraag gedaan en het was of nog gesloten of al vol en bij een adres was het complex nog niet geopend. Maar eindelijk kwam het verlossende ja hoor ik heb een kamer voor jullie vrij!!! Wat zullen we lekker slapen vannacht.